تدارک يک ميليارد دلاری برای مقابله با «نافرمان» ها به بهانه مبارزه با خشونت

سخنرانی نوامی کلاین نویسنده و فعال مدنی در جریان تظاهرات علیه اجلاس سران

حضور مردم در برابر قدرتی که پاسخگو نيست
وقابل توجه، والبته شرم آور، اين است که حالا ديگر سال هاست که هروقت «سران» ميخواهند جلسه بگذارند تا «حجت بازار» را بر مردم تمام کنند ولاجرم مردم قرار ميگذارند که در برابر اين حجت بايستند و در خيابان حضور پيدا کنند، ناگهان شهر شبيه ميشود به روزهای 16 آذر و 22 بهمن و 22 خرداد در سرزمين تحت اشغال ملاها در ايران
تدارک يک ميليارد دلاری برای مقابله با «نافرمان» ها به بهانه مبارزه با خشونت
روشنگری. روز شنبه 5 تير(26 ژوئن)، تورنتو شاهد تظاهرات عظيم اعتراضی مردم در واکنش به گردهمايی G8-G20 بود. برخی رسانه ها مثل هندوستان تايمز و الجزيره تعداد شرکت کنندگان در اين تظاهرات را 10000 نفر ذکر کردند. آسوشيتد پرس گزارش داد سازمان دهندگان منتظر حضور اين تعداد بودند ولی هوای بارانی باعث شد که نصف اين تعداد در راه پيمايی شرکت کنند. تظاهرات اين روز، عمدتا توسط اتحاديه های کارگری سازمان داده شده بود. سازمان های غيردولتی متعدد ديگر که برای دفاع از حقوق مردم در حوزه های مختلف، از حقوق زنان و کودکان و بومی ها گرفته تا مشکل فقر و محيط زيست فعاليت ميکنند، در اعتراضات شرکت داشتند و در طول هفته ده ها تظاهرات و اکسيون و گردهمايی در مقياس کوچکتر برگزار شده بود.

عليرغم اينکه تظاهرات اصلی و بزرگ روز شنبه عمدتا مسالمت آميز بر گزار شد رسانه های انحصاری گزارشات خود را بر خشونت هايی که توسط يک گروه کوچک آنارشيست به نام Black Bloc دامن زده شد متمرکز کردند وعکس های چند خودرو که به آتش کشيده شد وسيعا روی آنتن ها رفت و در تلويزيون ها به نمايش درآمد. اين شيوه گزارش دهی نکته ای بود که خبرنگار الجزيره نيز توجه بينندگان را نسبت به آن جلب کرد. گروه های آنارشيست که از صف اصلی مردم جدا شده و با پليس درگير شدند، انگيزه خود را با همين موضوع توضيح ميدهند. آنها ميگويند ده ها تظاهرات مسالمت آميز هرگز به گوش مردم جهان رسانده نميشود، اما آنها ميتوانند توجه جهان را به حضور اعتراضی خود جلب کنند. اين در حالی است که سازمان دهندگان تجمعات اصلی انعکاس خشونت ها را تبليغ منفی برای اهداف جنيش ميدانند. واقعيت هم اين بود که عکس خودروهای به آتش کشيده شده همراه انبوه پليس ضد شورش با لباس های شبه مريخی و موتورسيکلت ها تصوير وحشتناکی را به ذهن آورده و تظاهرات اصلی را در گزارش ها کاملا در سايه قرار داد.

از طرف ديگر تمرکز رسانه ها روی «به خشونت کشيده شدن تظاهرات» با هر انگيزه ای صورت گرفته باشد، به توجيه تدارکات عظيم امنيتی و پليسی کمک کرد. مقامات کانادا در گفتگو با خبرنگاران، بسيج چنين امکاناتی را برای حفاظت از سران و نمايندگان شرکت کننده در گردهمايی وروزنامه نگاران ضروری خواندند و به خشونت هايی که در دوره های قبلی اجلاس های سران و صندوق و بانک جهانی صورت گرفته اشاره کردند.اين در حالی است که بسياری از گروه هايی سازمان دهنده همه تلاش خود را برای جريان مسالمت آميز اکسيون ها و پرهيز از خشونت به عمل آورده بودند. از جمله اتحاديه های کارگری تم «دوست و خانواده » را برای نشان دادن هويت تظاهرکنندگان انتخاب کرده و روی آن وسيع تبليغ کرده بودند. در همين زمينه لازم به يادآوری است که خبرگزاری مستقل آمريکايی «دموکراسی ناو» از دستگيری خانم مدآ بنيامين مدير و سخنگوی گروه CODEPINK و همکارش در مرز کانادا و بعد جلوگيری از ورود او به کانادا و زندانی کردن همراهش خبر داده است. در حاليکه سازمان غير دولتی کدپينک که يکی از شناخته شده ترين سازمان های مدنی آمريکاست در تاريخ مبارزات طولانی خود هرگز به خشونت متوسل نشده است، برعکس بطور مداوم با خشونت مبارزه کرده است. از خشونت در جنگ و خشونت بر زنان گرفته تا خشونت بر گروه های بومی و خشونت بر ملت های تحت اشغال. برعکس روش اين گروه استفاده از نافرمانی مدنی با شيوه های ابتکاری و استفاده از رنگ صورتی به صورت کدگروه است. البته در اين مورد خاص موضوع حتی نافرمانی هم نبود. اما در برابر قدرت مطلق سرمايه مثل ولايت مطلقه هر نوع مخالفتی نافرمانی تعيبر ميشود. هرچند وجود دمکراسی از زياده روی و کشتار و جنايتی که ولايت مطلقه به وفور و به راحتی به آن دست ميزند، جلوگيری ميکند.

فيلی که سالن گردهمايی حضور داشت
اعتراضات مردم در کانادا متوجه سياست های نوليبرالی است که گردهمايی ها ی جی 20 و جی 8 دنبال ميکنند. گردهمايی امسال بويژه از آن نظر مهم است که سران کشورهای اروپا ديگر نمی خواهند و نمی توانند مانند سال های قبل به وعده های خود در مورد کاهش فقر متوسل شوند. بعد از اينکه دولت ها در سراسر جهان تريليون ها دلار به حساب بانکداران سرازير کرده اند تا موسسات مالی را از بحرانی خارج کنند که آزمندی اين بانکداران و صاحبان سرمايه های مالی ايجاد کرده است، حالا سران دولت های اروپايی بطور جدی به فکر کاهش «کسر بودجه» افتاده اند و ميخواهند با توسل به سياست «تنگتر بستن کمربندها» و کاستن از بودجه های رفاهی و اجتماعی و کاهش دستمزد های واقعی برای پول هايی که به مالداران بخشيده اند، منبع فراهم آورند. آنها حتی ترجيع بند سال های گذشته يعنی «تبديل فقر به تاريخ سپری شده» را هم نميخواهند و نميتوانند تکرار کنند. بحران قروض يونان و اعتبار عظيمی که اتحاديه اروپا به آن اختصاص داد ميدان مانور را برای آنها تنگ کرده است. حتی سردبير نشريه ليبرالی مثل اينديپندنت نوشت «فقر را به تاريخ بسپاريد، اما نه به اين زودی.»

ايالات متحده با توجه به خطری که سياست رياضت اروپا برای اقتصاد آمريکا ميتواند ايجاد کند با اين سياست که بويژه توسط خانم مرکل هدايت ميشد مخالفت کرد و باراک اوباما در آستانه اجلاس طی نامه ای به سران نسبت به خطر بازگشت به بحران در صورت اجرای اين سياست هشدار داد.حتی وقتی در آستانه برگزاری گردهمايی از تيموتی گيتنر وزير خزانه داری آمريکا پرسيدند آيا امکان بازگشت به رکود عميق وجود دارد انگشتش را به سوی سالن گرفت و گفت همه چيز بستگی به تصميماتی دارد که در اين سالن گرفته ميشود.

رسانه های رسمی مقدار زيادی از مطالب خود را به اين اختلاف بين آمريکا و اروپا در اجلاس اختصاص دادند، اما اختلاف آن اهميتی را ندارد که جلوه داده ميشود، همانطور که احاله سرنوشت اقتصاد جهان به تصميمات سران در تورنتو توسط گيتنر از واقعيت دور است.

حقيقت اين است که حالا ديگر کمتر ناظر آگاه، با هر گرايش سياسي، از اين واقعيت بی خبر است که اين G20 و حتی G8 نيست که بازار مالی را اداره ميکند، اين بازار مالی است که اختيار سياستمداران را برعهده دارد. در اين زمينه يک تاريخ نويس در دهه 80 به پيش بينی جالبی دست زد. او گفت دمکراسی در پايان قرن 20 دارد به همان سرنوشتی دچار ميشود که سلطنت در قرن های 17 و 18 در بسياری از کشورهای اروپا، يعنی پوسته بيرونی اش را حفظ ميکند، اما قدرت را به بازار و بويژه سرمايه مالی منتقل ميکند.

و سرمايه مالی همان فيل بزرگی است که در سالن گردهمايی حضور دارد. به راستی رهبران دولت های اروپايی و يا آمريکا در اتحاديه اروپا يا در گردهمايی چه ميتوانند بکنند به جز آنچه بازار ديکته ميکند؟ واقعيت هم اين است که بزرگ ترين «فايده عملی» گردهمايی ها برای سران اين است که اغلب ميتوانند مستقيما در سالن کنفرانس با خود فيل شور و مشورت و مذاکره کنند.

اخباری هم که عصر روز شنبه از سالن درز کرد نشان داد آنهمه مقاله ها در فاينشنال تايمز و نيويورک تايمز و رسانه های محافظه کارتر تحت عنوان های دهان پرکنی مثل «برخورد تمدن ها»، «باراک، آخرين سوسياليست جهان»،«جنگ دکتر مرکل و باراک»، «عدم امکان رسيدن به توافق» بازی با کلمات بود. رويترز گزارش داد نسخه ای از توافق که به دست اين خبرگزاری رسيده نشان ميدهد که سران کشورها به توافقی نزديک شده اند که بر اساس آن دولت ها کسر بودجه را در عرض سه سال به نصف ميرسانند.
البته روشن است برای اينکار مزدبگيران بايد کمربندها را سفت ببندند.

و درباره «باراک، آخرين سوسياليست جهان» و «نگرانی» های وزير خزانه داريش در باره رکود عنقريب در صورت پيشبرد سياست رياضت و لزوم شل کردن سرکيسه توسط دولت های ديگر؟ همانطور که نشريه آمريکايی هافتينگتون پست نوشت گيتنر و [رئيس اش] فقط ميخواستند به اروپايی ها بگويند: « شما آنچه را ما ميگوئيم انجام دهيد، نه آنچه را ما ميکنيم». نويسنده اشاره ميکند به رد لايحه ای در سنای آمريکا در روز پنج شنبه يعنی حين برگزاری اجلاس سران. لايحه برای مقابله با بيکاری بود وموادی از قبيل افزايش دوره پرداخت حق بيکاري، کمک به اشخاص مسن و فقير و کمک های پزشکی برای کم درآمدها در آن گنجانيده شده بود. «سوسياليست ها» دوره آخرالزمان برای رسانه های که به قول رابرت فيسک «زبان» برای شان بازی با الفاظی است که توسط دستگاه قدرت و به منظور فراموش کردن تاريخ به آنها ديکته ميشود، دو گاه سوسياليست ميشوند: به گاه عمومی کردن ديون سرمايه داران خصوصی و ديگر وقتی که از کيسه ديگر ملت ها ميخواهند همين کار را بکنند که هردو يکی است.

بالاخره «آقای بازار جهانی» حرف آخر را ميزند، درست مثل ملايی که در کشور ما ميگويند حرف او «حجت» است و بدون چون و چرا بايد اجرا شود.

وقابل توجه، والبته شرم آور، اين است که حالا ديگر سال هاست که هروقت «سران» ميخواهند جلسه بگذارند تا «حجت بازار» را بر مردم تمام کنند ولاجرم مردم قرار ميگذارند که در برابر اين حجت بايستند و در خيابان حضور پيدا کنند، ناگهان شهر شبيه ميشود به روزهای 16 آذر و عاشورا و 22 خرداد در سرزمين تحت اشغال ملاها در ايران. لشگر ضدشورش با لباس های عجيب و غريب، موتور سيکلت ها، هلی کوپتر ها، باتوم، دستگيری ها، زندان و حتی قتل. اين شبيه سازی نيست و از واقعيتی سرچشمه ميگيرد: سرمايه مالی و ولی فقيه هردو قدرت هايی هستند که به هيچکس پاسخگو نيستند و تضاد ماهوی آنها با منافع مردم پای زور را به ميان می آورد.

شبکه دموکراسی ناو هزينه اختصاص داده شده به تدارکات پليس را بيش از يک ميليارد دلار گزارش کرد. برخی هزينه نهايی و محاسبه نشده را تا دو ميليارد تخمين زده اند. 19000 نيروی ضد شورش از سراسر کانادا برای حفاظت از اين مراسم فراخوانده شده بود. دور اجلاس حصاری به بلندی سه متر ساخته بودند. طول اين حصار 6 کيلومتر بود. تنها هزينه اين حصار 5 ميليون دلار بود. صورت حساب بقيه هزينه ها، «امنيتی» و محرمانه است. پليس اعلام کرده بود هرکس به محدوده ی 5 متری محل اجلاس نزديک شود دستگير خواهد شد.
اين حد از تدارکات امنيتی که در طول تاريخ بی سابقه بود تورنتو را به يک دژ جنگی تبديل کرده و اعتراضات را گسترده تر کرد.

يک نظر سنجی در خود کانادا نشان داد 78 درصد کانادايی ها اختصاص چنين مقادير عظيمی به نيروی ضد شورش و امنيتی را «غير قابل قبول» خوانده اند. خبرنگار شبکه الجزيره از کانادا گفت مردم اينجا می گويند اين يکی از گران ترين و ضايع ترين «تبليغات تصويری» در تاريخ بشريت است. دو گردهمايی قبلی جی 20 در پيتسبورگ و لندن با هم 25 ميليون دلار هزينه برداشته بودند و با وجود اين مورد اعتراض مردم قرار گرفته بودند. ليزا شفيلد يکی از سازمان دهندگان تظاهرات ديروز و از فعالين کانادايی به خبرنگار الجزيره گفت تنها در تورنتو 10000 بی خانمان زندگی می کنند و 70 هزار نفر در ليست مستمندانی که منتظر سرپناه هستند ثبت نام کرده اند. او گفت پولی که صرف حفاظت از اجلاس شده است ميتوانست هزينه خانمان 80000 بی سرپناه را برای يک سال تامين کند.
س.آ

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s