جدال دائمی کارگران با کارفرمایا ن با شمارش 237هزارشکایت درسال 91 رسانه ای شد

Download (1)سایت خبر ی راه کارگر – موضوع اختلاف بین دو سوی نیروی کار و سرمایه همواره در ایران یکی از چالش برانگیزترین محورهای بحث بین کارگر و کارفرما بوده است . کارفرمایان با هر دو سویه بخش دولتی و خصوصی شده صنایع عمل می کنند. در این میان وجود بنگاهها ی کاریابی که ظاهرا باید محل داوری بین این دو نیز تلقی گردد ، خود بنیان شکایت اولیه است .


جدال دائمی کارگران با کارفرمایا ن با شمارش 237هزارشکایت درسال 91 رسانه ای شد

چرا که بنگاههای کاریابی عمدتا جانب کارفرما ها را داشته و اساسا به نمایندگی از آنان عمل می نمایند. تنظیم قراردادهای سفید امضاء ، قرارداد های کمتر از یک ماه و یا زیر سه ماه و زیر یکسال تماما به عهده همین بنگاهها است . همین قراردادها ضریب حقوقی کارگران را نیز در مرحله اول تعیین می نمایند  و با قول و قرار از همه سو مهار شده ، کارگر را به سمت صاحب کار معرفی می نمایند. شکایت بین کارگران رسمی با کارفر معمولا در جایی ثبت می گردد و کارگران قراردادی از کمتر حقوقی بهره مند می باشند.

در این رابطه

گروه اقتصادی خبرگزاری مهر ، با ارائه گزارش آماری و جداول تفکیکی استان های کشور، پیرامون این شکایات اینگونه می نویسند : در سال 91 بیش از 237 هزار پرونده شکایت بین کارگران و کارفرمایان در هیئت‌های تشخیص و حل اختلاف به ثبت رسید که بیشترین میزان آن با حدود 60 هزار پرونده مربوط به استان تهران و کمترین تعداد نیز با 471 مورد برای کهکیلویه و بویراحمد بود. کارشناسان می‌گویند تخلفات دستمزدی و قرارداد کار دو موضوع مهمی است که منجر به اختلاف نظر و شکایت شده و سهم آنها از پرونده‌هایی که در هیئت‌ها باز می‌شود، بالا است.

به گزارش خبرنگار مهر، بررسی عملکرد هیئت های تشخیص و حل اختلاف کارگری و کارفرمایی در سال 91 نشان می دهد مجموعا 490 هیئت در سراسر کشور کار بررسی شکایات و پرونده های کارگری را بر عهده داشته اند که به صورت میانگین در هر استان 16 هیئت فعالیت داشته است.

استان های تهران، خوزستان، اصفهان، فارس و آذربایجان شرقی 5 استانی هستند که دارای بیشترین تعداد هیئت تشخیص و استان های قم، خراسان شمالی، کهگیلویه و بویراحمد، قزوین و چهارمحال و بختیاری نیز 5 استانی هستند که دارای کمترین تعداد هیئت تشخیص هستند.

ثبت 237 هزار شکایت کارگری و کارفرمایی

بر پایه این گزارش، در سال گذشته تعداد کل دادخواست های واصله در سطح کشور مجموعا 237 هزار و 3 دادخواست بوده که میانگین آن نسبت به کل استان ها 7 هزار و 645 دادخواست است. کمترین تعداد دادخواست واصله هیئت تشخیص مربوط به استان کهگیلویه و بویراحمد با 471 دادخواست و بیشترین آن مربوط به استان تهران با 59 هزار و 476 دادخواست بوده است.

در سال 91 با توجه به 490 هیئت تشخیص و تعداد 237 هزار دادخواست واصله در سطح کشور، به طور نسبی برای هر هیئت 484 دادخواست ثبت و به هیئت های تشخیص ارجاع شده است. استان های تهران، البرز، قم، قزوین و مازندران دارای بیشترین حجم رسیدگی به دادخواست ها در هر هیئت و استان های کهگیلویه و بویراحمد، خراسان جنوبی، کرمانشاه، ایلام و زنجان دارای کمترین حجم رسیدگی به دادخواست ها در هر هیئت هستند.

این گزارش حاکی است در صورتی که مقرر باشد هر هیئت تشخیص روزانه به 3 دادخواست رسیدگی کند و روزهای کاری سال 9 را 200 روز کاری در نظر بگیریم، آنگاه تعداد دادخواست هایی که در هر هیئت باید مورد بررسی قرار گیرد 600 دادخواست خواهد بود.

همچنین اگر تعداد دادخواست هایی که در هر هیئت باید مورد بررسی قرار گیرد 600 دادخواست در نظر گرفته شود، بنابراین با تقسیم تعداد کل دادخواست های واصله استان به 600 می توان تعداد استاندارد هیئت های تشخیص را برای هر استان در سال 1391 محاسبه کرد.

5 استان پُرشکایت

با توجه به حجم دادخواست های سال 91، استان های تهران تعداد 57 هیئت، البرز 8 هیئت و قم 1 هیئت کم داشته اند تا حجم کاری مناسبی در هر هیئت برقرار باشد و برعکس استان گیلان تعداد 15 هیئت، فارس 13 هیئت و کرمانشاه 12 هیئت مازاد داشته که این نشان دهنده کم حجم بودن کار هیئت های این استان ها نسبت به سایر استان ها به ویژه تهران، البرز و قم است.

در صورتی که مقرر باشد هر هیئت تشخیص روزانه به 4 دادخواست رسیدگی کند و روزهای کاری سال 1391 را 200 روز کاری در نظر بگیریم، آنگاه تعداد دادخواست هایی که در هر هیئت باید مورد بررسی قرار گیرد 800 دادخواست خواهد بود.

بنابراین با تقسیم تعداد کل دادخواست های واصله استان به 800، می توان تعداد استاندارد هیئت های تشخیص را برای هر استان در سال 1391 محاسبه کرد. با توجه به حجم دادخواست های سال 91 فقط استان تهران تعداد 32 هیئت نسبت به استاندارد کم داشته است تا حجم کاری مناسبی در هر هیئت برقرار باشد.

در نقطه مقابل، استان های گیلان با تعداد 18 هیئت مازاد، فارس با 17 هیئت مازاد، خوزستان با تعداد 13 هیئت مازاد و خوزستان و خراسان رضوی با تعداد 11 هیئت مازاد مواجه بوده که این نشان دهنده کم حجم بودن کار هیئت های این استان ها نسبت به سایر استان ها به ویژه تهران است.

طی سال گذشته تعداد کل هیئت های حل اختلاف در سطح کشور مجموعا 239 هیئت بوده که میانگین آن نسبت به کل استان ها 8 هیئت است و از این تعداد ادارات کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان های تهران، آذربایجان شرقی، خوزستان، مازندران و اصفهان 5 استانی هستند که دارای بیشترین تعداد هیئت حل اختلاف و ادارات کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان های قم، خراسان شمالی، همدان، هرمزگان و کهگیلویه و بویراحمد 5 استانی هستند که دارای کمترین تعداد هیئت تشخیص است.

دستمزد و قرارداد؛ 2 محل اصلی اختلاف

در سال 1391 تعداد کل دادخواست تجدید نظرخواهی در سطح کشور مجموعا 60 هزار و 392 دادخواست بوده که میانگین آن نسبت به کل استان ها 1947 دادخواست است و کمترین تعداد دادخواست واصله هیئت حل اختلاف مربوط به کهگیلویه و بویراحمد با 151 دادخواست و بیشترین آن مربوط به استان تهران با 15 هزار و 572 دادخواست بوده است.

بر پایه این گزارش، در سال 91 با توجه به تعداد 239 هیئت حل اختلاف و تعداد 60 هزار و 392 دادخواست تجدید نظرخواهی در سطح کشور، به طور نسبی برای هر هیئت 253 دادخواست ثبت و به هیئت های حل اختلاف ارجاع شده است.

طبق بررسی ها استان های تهران، قم، همدان، اصفهان و قزوین دارای بیشترین حجم رسیدگی به دادخواست ها در هر هیئت و استان های کهگیلویه و بویراحمد، چهارمحال و بختیاری، زنجان، کرمانشاه و خراسان جنوبی دارای کمترین حجم رسیدگی به دادخواست ها در هر هیئت بوده اند.

کارشناسان بازار کار و برخی نمایندگان کارگران در هیئت های حل اختلاف و تشخیص می گویند از بیشترین پرونده های مطرح در هیئت ها، مباحث مربوط به دستمزد و قرارداد کاری است. رعایت نکردن قانون در پرداخت دستمزدها، نپرداختن بخشی از دستمزد، حذف اضافه کاری انجام شده، وعده پرداخت، تاخیر چندماهه در پرداخت حقوق و مسائلی از این دست از مهم ترین دلایل شکایت کارگران از کارفرمایان در مبحث دستمزدها است.

همچنین رعایت نکردن قانون کار در انعقاد قرارداد همکاری، مجبور کردن متقاضیان کار به امضای قراردادهای سفید و مخدوش، تدوین شرایط یکطرفه در قراردادها و رعایت نکردن منافع کارگران در زمان انعقاد قراردادها در کنار سوء استفاده از کم اطلاعی متقاضیان کار از سوی برخی کارفرمایان در زمان انعقاد قرارداد همکاری نیز در بخش قراردادها از مهم ترین موضوعاتی است که پای کارگران و کارفرمایان را به هیئت های حل اختلاف باز می کند.

طی سال گذشته حدود 60 هزار شکایت کارگری در استان تهران به ثبت رسید که بالاترین آمار در بین استان های کشور محسوب می شود. از این تعداد شکایت، پس از رسیدگی اول حدود 16 هزار شکایت منجر به تجدیدنظرخواهی در رای شد.

کهکیلویه و بویراحمد در سال گذشته دارای کمترین تعداد پرونده شکایت کارگری و کارفرمایی به میزان 471 مورد بوده که از این تعداد نیز 151 مورد منجر به تجدیدنظرخواهی در رای اولیه شد.

جدول تعداد دادخواست‌ها و تجدیدنظرخواهی در سال 91

استان

تعداددادخواست

تعدادتجدیدنظرخواهی

اردبیل

3621

947

اصفهان

19064

4867

البرز

10250

2971

ایلام

1189

563

آذربایجان شرقی

14123

3180

آذربایجان غربی

8954

1558

بوشهر

2852

749

تهران

59476

15572

چهارمحال‌وبختیاری

1178

250

خراسان جنوبی

1246

337

خراسان رضوی

9852

1719

خراسان شمالی

1010

218

خوزستان

20351

4697

زنجان

1840

189

سمنان

3456

1334

سیستان‌وبلوچستان

2452

680

فارس

10848

1991

قزوین

4418

1628

قم

3031

835

کردستان

3154

556

کرمان

3083

1134

کرمانشاه

1978

557

کهکیلویه‌وبویراحمد

471

151

گلستان

6243

1801

گیلان

6739

1946

لرستان

5344

1091

مازندران

15324

4924

مرکزی

5642

1591

هرمزگان

3005

447

همدان

3768

1174

یزد

3041

705

مختصری درباره ماهیت سیاسی » مجمع عالی نمایندگان کارگران ایران »

محمود صالحی

در سال ١٣٨٧ یک تشکل دولتی تحت نام»مجمع عالی نمایندگان کارگران ایران» تاسیس گردید. در بخشی از اعلام موجودیت این نهاد آمده است: «براساس اساسنامه این تشکل عالی کارگری … با توجه به تبصره ۴ ماده ١٣١ قانون کار و مقاوله نامه شماره ١٣۵ سازمان بین المللی کار تعیین و به ثبت وزارت کار و امور اجتماعی رسید»

برای توده کارگر در ایران کاملا واضح و روشن است که طبق قانون کار، هر گونه تشکل کارگری مستقل که با اراده و نیروی خود کارگران ایجاد شود، ممنوع است. بر اساس قانون کار فقط سه مورد از تشکل مجاز است. ١ – شورای اسلامی کار ٢ –  انجمن‌های صنفی که تابعی از شورای اسلامی کار می باشند ٣ –  نماینده کارگران. با بررسی فعالیت های این تشکل‌ها و این به اصطلاح نماینده کارگران ایران، متوجه خواهیم شد که هیچکدام از این نهادها ربطی به طبقه کارگر ندارند.

اما چرا با وجود شوراهای اسلامی کار و خانه کارگر، نهاد دیگری به موازات آنها با نام «مجمع عالی نمایندگان کارگران ایران» تشکیل می‌شود و بخش‌هایی از حاکمیت به آن اهمیت ویژه‌ایی می‌دهند؟!

به این دلیل ساده که اولا؛ ماهیت شوراهای اسلامی کار و نهادهای دولتی برای توده کارگر روشن شده است. امروز اکثر کارگران مراکز تولیدی به وضوح می‌دانند که شوراهای اسلامی کار، هدفی جز تحریف مبارزات کارگران و کنترل و مهار مبارزات کارگری ندارند. عده زیادی از مسئولان این نهادها، خود بخشی از دولت و سرمایه‌داران هستند که سالهاست با اسم کارگر اما علیه کارگر فعالیت می‌کنند. هر گونه تحرک کارگری، در وهله اول سرمایه رئیس و روسای شوراهای اسلامی کار و مهمتر از آن، منافع طبقاتی و سیاسی آن‌ها را به خطر می‌اندازد.

دوم اینکه؛ با توجه به بحران لاینحل اقتصادی و سیاسی سیستم سرمایه‌داری و فشار مضاعف بر توده کارگر، اکنون دیگر با توسل به شوراهای اسلامی کار نمی‌توان مبارزات کارگران را تحریف و لاجرم مانع رشد و پیشروی مبارزات رادیکال کارگری شد. برای پاسخ به این نیاز لابد ایجاد یک نهاد ضد کارگری دیگر تحت نام “مجمع عالی نمایندگان کارگران ایران” و تقویت آن از طرف طیف معینی از جناح‌های حاکمیت، اکنون ضرورت پیدا کرده است. محافظین سرمایه برای گذر از بحران اقتصادی‌ که خود بانی آن هستند، راه حل‌های متفاوتی ارائه می‌دهند و همین موضوع، اختلافات بین آنها را تشدید کرده است. ایجاد این نهاد را دقیقا باید از زاویه اختلافات موجود بین جناح‌های مختلف و راهکارهای متفاوت برای سرکوب و به انحراف کشاندن مبارزات کارگری جستجو کرد.

دیگر آنکه؛ عده معدودی که پیشتر خود را رادیکال و پیشرو جنبش اجتماعی طبقه کارگر معرفی می‌کردند و در کلیه جلسات کارگری شرکت داشتند، امروز می‌خواهند با نامه و نامه نگاری به وضعیت طبقه کارگر ایران سر و سامان دهند. این پدیده هم برای کارگران پیشرو قابل پیش‌بینی بود و نباید تعجب کرد.

به طور کلی دو نگرش در داخل جنبش کارگر ایران خود نمایی می‌کنند که من سعی می‌کنم مختصرا به آنها بپردازم؛

الف: بعد از اینکه دولت جدید تشکیل شد، عده ای  از فعالان کارگری تحت تاثیر تبلیغات وسیع اپوزسیون و پوزسیون بورژوایی قرار گرفتند و دچار توهم شدند. آنها بر این باور هستند که اکنون می‌توانند از طریق نامه نگاری به نهادهای دولتی، خواست و مطالبات خود را به دست آورند. آنها نمی‌خواهند این واقعیت را بپذیرند که سیاست اقتصادی دولت جدید ادامه همان سیاست دولت‌های پیشین است و منطق آن هیچ گونه تغییر مثبتی در زندگی توده کار بوجود نخواهد آورد.عده‌ایی که افقشان تاریک شده است احتمالا به حل مشکل با دولت آمریکا امید بسته‌اند و این‌ها که در گذشته  توهم داشتند، امروز موضع خود را رسما” اعلام کردند که کدام ور پرچین هستند.

ب: در مقابل، جمع کثری از کارگران آگاه و رادیکال معتقدند که تنها با اراده و نیروی طبقاتی جنبش اجتماعی طبقه کارگر و متشکل ساختن این نیروی محرکه جامعه است که می توان خواست و مطالبات خود را به سرمایه داران و حامیان آنان تحمیل کرد.

بنابراین، وظیفه کارگران و تشکل های خود ساخته کارگران این است که باید ضمن بررسی موانع تشکل یابی توده کارگر، ماهیت واقعی نهادهای ضد کارگری و وابسته به سرمایه را افشا و با مبارزات پیگیر خود، آنان را برای همیشه از صفوف طبقه کارگر ایران حذف کنند.

کارگران و فعالان کارگری ایران در سنوات گذشته برای رسیدن به خواست و مطالبات خویش تلاش کرده‌اند که با اراده خود تشکل‌های خودساخته و مستقل کارگری را ایجاد کنند و برای آن هزینه‌های گزافی داده‌اند. کارگران به خوبی واقفند که در ایران جز آن سه تشکل دولتی که توضیح دادم، هیچ تشکل مستقل کارگری حق اعلام موجودیت و فعالیت ندارد. سنت مبارزاتی جنبش طبقه کارگر در ایران نشانگر آن است که کارگران پیشرو بدون توجه به اینکه از طرف مسئولان امنیتی مورد بازخواست قرار می‌گیرند یا نه، هر زمان که توازن قوا اجازه داده است، اقدام به تشکیل تشکل های خود ساخته کرده‌اند و تمام دنیا نیز از آن مطلع هستند و سرمایه داران و حامیان سرمایه هر روز آن عده از فعالان را احضار و یا بازداشت و روانه زندان می کنند. سرمایه داران و حامیان سرمایه برای سرکوب جنبش کارگری به هر عمل ضد انسانی دست زد‌ه‌اند تا تشکل های خود ساخته و مستقل طبقه کارگر را از بدو تشکیل، خفه کنند.

در چند ماه گذشته با عوض شدن یکی از مسئولان حکومتی در خرداد ماه امسال یک عده از فعالان کارگری که به شکلی خود را با طیف پیشرو جنبش کارگری ایران تداعی می کردند، در پی بی افقی امروز با نامه و نامه نگاری یا با شرکت در کارزارهای دروغینی که از طرف نهادهای ضد کارگری و وابسته به سرمایه، به راه می‌افتد، می خواهند که به خواست و مطالبات خود و طبقه کارگر برسند. این اقدام هر چند با نیت خوبی هم صورت گرفته باشد اما در بهترین حالت، تنها توهم است و بس.

واقعیت این است که ماهیت واقعی سرمایه‌‌داران و محافظانشان در هر رنگ و لعابی، با هر شکل و پرچمی، با هر درجه از خشونت یا با لبخند ملیح، کماکان  استثمار بی‌رحمانه نیروی کار است.

فعالان پیشرو کارگری در تدارک آن هستند که چطور از این وضعیت موجود که بعد از انتخابات به وجود آمده، طبقه کارگر را سازماندهی کنند. کارگران پیشرو و رادیکال برای برون رفت از وضع موجود شبانه روز در تدارک آن هستند که ظرفی را ایجاد کنند که جوابگوی نیازهای امروز طبقه کارگر باشد.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s