۲۵ نوامبر روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان ….

۲۵zanan-khoshunat نوامبر روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان ….
مریم سادات یحیوی‏
برگرفته از فیسبوک
خشونت همیشه یک چشم کبود و دندان شکسته و دماغ خونی نیست.
خشونت، تحقیر، آزار و گاهی یک نگاه است.
نگاه مردی به یقه ی پایین آمده ی لباس زنی وقتی که دولا شده و چای تعارف میکند.
نگاه برادریست به خواهرش وقتی در مهمانی بلند خندیده.
نگاهی که ما نمیبیینیم. که نمیدانیم ادامه اش چیست وقتی چشم های ما در مجلس نیستند….
ترسیست که آرام که آرام آرام در طول زمان برجان زن نشسته است.

خشونت بی کلام، بی تماس بدنی مردی است که در را که باز میکند زن ناگهان مضطرب و غمگین میشود.
نمیداند چرا! درحضور مرد انگار کلافه باشد.
انگار خودش نباشد. انگار بترسد که خوب نیست.
که کم است. که باید لاغرتر باشد، چاق تر باشد،
زیباتر باشد، خوشحال تر باشد، سنگین تر باشد،
سکسی تر باشد، خانه دارتر باشد، عاقل تر باشد.

خشونت آن چیزیست که زن نیست و فکر میکند باید باشد.

خشونت آن نقابیست که زن میزند به صورتش تا خودش نباشد تا برای مرد کافی باشد.
مرد میتواند زن را له کند، بدون اینکه حتی لمسش کند.بدون اینکه حتی بخواهد لهش کند.
این ارث مردان است که از پدران پدرانشان بهشان رسیده.

خشونت، آزار، تحقیر امتداد همان «مادر … ها، … ها، خواهر …ها، مادرش را
فلان ها،عمه اش را بیسار»هاییست که به شوخی و جدی به هم و به دیگران میگوییم.

خشونت، آزار، تحقیر همان «زن صفت، مثل زن گریه می کردی»هایی است که بچه هایمان ازخیلی کودکی یاد میگیرند.

خشونت، آزار، تحقیر، پله های بعدی نردبانی هستند که پله ی اولش با فلانی و
بیساری معاشرت نکن چون …
فلان لباس را نپوش چون …
است.
چون هایی که اسمشان میشود » عشق»!
عشق هایی که میشوند ابزار کنترل
که منتهی میشوند به زنانی بی اعتماد به نفس، بی قدرت، غمگین، تحقیر شده، ترسان، وابسته، تهدید به ترک شده ….
و شاید کتک خورده که فکر میکنند همه ی زخم هایشان از عشق است.
که مرد عاشق، زخم میزند و زخم بالاخره خوب میشود.

خشونت توجیه آزار روحی، کلامی، جسمی، جنسی مردی است که مست است.
مستی انگار عذر موجهی باشد برای ناموجه ترین رفتارها. می دانید؟

کتک بدترین نوع خشونت علیه زنان نیست.

کبودی و زخم و شکستگی خوب میشوند.
قدرت و شادابی و باور به خویشی که از زن در طول ماهها و سالها گرفته می شود
گاهی هیچ وقت، هیچ وقت، ترمیم نمیشود.

خشونت دست سنگین پدریست که بر صورت دخترک 9 ساله اش بلند میشود اما هرگز فرود نمی آید.

خشونت گردنکشی برادری است که نگاه پسرک معصوم همسایه را کور میکند و خواهر را ناامید میکند از عشق پاک و دیوار به دیوار همسایگی .

خشونت آروغ زدن های شوهرست به جای دستت درد نکند برای دستپخت عالی یک صبح تا ظهر حبس شدن در آَشپزخانه.

خشونت، قانون نابرابر حق قیومیت پدربزرگیست که در فقدان پدر، صاحب بلامنازع نوه ی دختریش میشود بی اینکه حضور مادر درجایی دیده شده باشد.

خشونت حق ارثیست که پس ازمرگ پدربه تو داده میشود. نیم آن چیزی که برادرت میگیرد و تازه منت برسرت می گذارند که نان آور خانه ات دیگریست.

خشونت خود ما زنانیم که تمامی اینها را میپذیریم بی هیچ اعتراضی و آن کسی را هم که در میانمان به اعتراض بلند میشود با القاب زن فلان و بهمان به سخره میگیریم.

خشونت خود خودمانیم و از ماست که بر ماست ..

Advertisements
نوشته شده در اجتماعی, زنان. Leave a Comment »

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s